---

"Iedereen is bang van SKVééé!"

Aflevering 1, 3^e jaargang, 1^e speeldag (31.08.2003)

Doornzele-Kerkbrugge - SKV : 2 - 1

---

De reserven van SKV staan dit seizoen voor een moeilijke (onmogelijke?) opdracht: de kampioenstitel verdedigen én attractief voetbal op de grasmat ten toon spreiden. Dit laatste is nodig teneinde de supporters te geven waar ze recht op hebben, alsook om zelf opnieuw het ware voetbalplezier te ervaren. Tezeer gefocust zijn op de titel, leidt immers tot verkramping (of verwart de verslaggever titelstress met een gebrek aan conditie en een teveel aan melkzuur?). In ieder geval: de eerste competitiewedstrijd tegen Doornzele-Kerkbrugge liet heel wat zaken in het ongewisse. Het voetbalniveau lag op sommige momenten hoog, maar de afwerking liet te wensen over. Met als resultaat dat de druk om te scoren opgeschroefd werd, waardoor er te weinig gecombineerd en niet gescoord werd, tot Frekie kwam opdraven. Maar toen was het kalf reeds verdronken (hoewel Den Besten de 90 minuten volmaakte – begrijp jij het, begrijp ik het). De eerste voetbalwet– wie niet scoort kan niet winnen – zorgde er dan ook voor dat de eerste competitienederlaag een feit was. En Frekie voortaan als winnaar én als topscorer de geschiedenisboeken van SKV kan ingaan. Ja, wie zijn biografie zal schrijven valt te beklagen…

Tijdens het laatste weekend van augustus ging de voetbalcompetitie 2003-2004 van start. De reekskampioen Vinderhoute trad aan tegen Doornzele-Kerkbrugge, een ploeg die door veteraan-in-spe Den Besten als ‘harde noot’ werd omschreven. SKV zou dus een hoog niveau moeten halen, zoveel was duidelijk. Nochtans besloot Pietie aan de kant te blijven. Immers: nadat eerst een tekort aan spelers was vastgesteld, bleek dat er uiteindelijk een overschot was. Aan de Vinderhoutse communicatie kon dus andermaal wat verbeterd worden. Het was met een zekere opluchting dat dit feit vastgesteld werd door de spelersgroep: sommige dingen blijven bij het oude, hoe snel de wereld ook verandert. Dat de hoofdtrainer van SKV dan weer bedankt was voor bewezen diensten, stelde deze conclusie echter onmiddellijk in vraag. ‘Er zijn geen zekerheden meer in het leven, mijnheer’, zo liet een teleurgestelde fan optekenen, waarna hij besloot aan de kant te blijven en de eerste zondag van de competitie voortaan als een rouwdag, een zwarte ‘St-Patricksday’ te beschouwen. In zo’n sfeer moesten de reserven zich dus gaan opwarmen. Ideale omstandigheden zien er toch anders uit, zeg nu zelf.

De wedstrijd kende bij aanvang een obligate studieronde, waarna Vinderhoute het heft meer en meer in handen nam. Doornzele-Kerkbrugge hapte naar adem en de ene open kans na de andere diende zich voor SKV aan, waarover zo dadelijk meer. Vermeldingswaardig is dat de verdediging van SKV (de minst gepasseerde van het seizoen 2002-2003) opnieuw de spreekwoordelijke rots was waar het middenveld en de voorlinie hun ijdele kerk konden op bouwen: een kansje meer of minder verprutst, Stars, Den Ouwen, Veggie en Vinnie zouden de boel wel overeind houden. Wat ook zo was gedurende de eerste helft. Bovendien toonde Matthias zich een waardige doelman voor de reserven, hetgeen niet echt een verrassing te noemen is, gezien de ervaring tijdens het vorige seizoen. Doornzele-Kerkbrugge leek Vinderhoute weinig in de weg te kunnen leggen: de thuisploeg verscheen met moeite voor de het doel van SKV en de schaarse kansen werden door de eigen spelers de nek omgewrongen. Weinig reden tot leedvermaak, want hoewel SKV wél regelmatig het doel van de tegenstander bestookte, werden de kansen evenzeer of zelfs spectaculairder de nek omgewrongen. Flits, Den Besten, Totti, Cloet, Vinnie (en waarschijnlijk vergeet de verslaggever een of meerdere namen, precies daar hij bij doelkansen na verloop van tijd de handen voor de ogen hield en wel omdat de werkelijkheid te veel pijn deed) kregen geen van allen de bal tegen de touwen. Okee, af en toe had het ook met pech te maken en strandde een mooi geplaatste bal al eens op de paal, maar toch deed het overdadig morsen met kansen enkele filosofisch ingestelde spelers op de bank besluiten dat er ‘straks wel eens een doelpunt aan de andere kon vallen’, weliswaar onverdiend, maar ‘dat is foebal, mijnheer’. En ja, de woorden van James waren nog niet koud en daar viel die treffer. Net voor de rust wel op een wijze die moeilijk te beschrijven valt (de verslaggever was namelijk niet aan het opletten). Redelijk ontmoedigd, maar toch met iets van ‘we hebben nog 45 minuten om dit recht te zetten’, werden de 15 minuten pauze volgemaakt.

Na een klein kwartier in de tweede helft kwam Horst in de ploeg. Zou hij de man zijn die de boel kon forceren? Niet onwaarschijnlijk want hetzelfde kunstje had hij het vorige seizoen meermaals vertoond. Een oude vos verleert zijn streken niet. En zowaar, nadat hij een bal in bezit had gekregen en geen enkel aanspeelpunt ontwaarde, ging Horst met de bal aan de haal, schermde het leder perfect af en stuntelde ermee het strafschopgebied in. Vervolgens wachtte hij op het geringste contact met een tegenspeler en hops, daar ging hij schreeuwend tegen de vlakte. Penalty! Dat varkentje ging Horst persoonlijk eens wassen zie, en hops (bis) daar ging de bal snoeihard tegen de deklat… Strafschoppen en de reserven van Vinderhoute, nooit zal het helemaal klikken, vergelijk het gerust met St-Patricksday vieren op een half voetbalterrein.

Soit, SKV bleef aanmodderen niettegenstaande een nieuwe wissel. Een jonge belofte Kristof bracht – net zoals zijn collega Benjamin reeds de ganse wedstrijd deed – wat meer vuur in de gelederen van Vinderhoute, maar het mocht niet baten. Het liep voor geen meter en de kansen bleven ditmaal zelfs helemaal uit. En Doornzele-Kerkbrugge toonde zich bijzonder gevaarlijk op de counter. Matthias werd enkele keren belaagd maar redde de meubelen. Tot een tegenstander op het doel afkwam, geen SKV’er het nodig achtte om terug te lopen en de 2-0 op het scorenbord te lezen stond. Een afgang, anders kan je het niet omschrijven.

Tijdens een dergelijke toestand is men al eens geneigd wanhoopsdaden te verrichten en zo ook handelde Vinnie. Hij bracht Frekie en James in en bad stilletjes om een wonder. En zowaar, Frekie kreeg de bal voor de voeten, aarzelde niet en haalde (naar zijn maatstaven) verschroeiend uit. Jammer genoeg ketste de bal af op het been van een tegenstander. Het leder raakte echter niet weg uit de baklijn van de tegenstander en even later kreeg Frekie opnieuw de bal in de voeten. Ditmaal deed hij zoals het hoorde en hij plaatste de bal met binnenkant rechts tegen de touwen. Zo kregen de supporters alsnog een goaltje van SKV te zien én waren ze getuigen van een wonder: Frekie als topscorer! Overwinning of geen overwinning, de reserven hebben altijd een verrassing in petto. Laat dat hetgene zijn wat we uit deze gemiste competitiestart onthouden…

Tactisch plaatje:

		Mathias
		Stars (’70 James)
	Veggie (’70 Frekie)		Den Ouwen
		Vinnie (’60 Kristof)
		Cloet
Super Mario				Benjamin
		Totti
	Flits (’55 Horst)		Den Besten

Oscar van de wedstrijd: Noch een speler, noch een persoon of een groep onderscheidden zich (of het moeten de supporters geweest zijn die tot het laatste moment de reserven bleven aanmoedigen). Vervolgens dient zich de keuze aan: geen Oscar of de Oscar naar de speler die de ban van het scorend onvermogen doorbrak. Welaan dan, de Oscar naar Frekie, omdat historische momenten belangrijk zijn. Want wie de geschiedenis niet kent, is gedoemd om ze te herhalen. Dus, zogenaamd meer getalenteerde spelers van SKV, een doelpuntenkermis volgende wedstrijd is de enige wijze waarop de recente schande uitgewist kan worden!

Oscar-overzicht:

Frekie

1

De scherpschutters:

Frekie

1

Volgende keer, in aflevering 2 van “Iedereen is bang van SKVééé!”: wordt er weder wervelend gecombineerd door SKV? En wordt er gescoord? Door SKV? En/of blijft Frekie topscorer van SKV?

Afspraak op zondag 7 september 2003, om 10 uur op het veld vanVinderhoute.

Frekie

4 september 2003