reserven_versl

"Iedereen is bang van SKVééé!"

Aflevering 1, 2^e jaargang, 1^e speeldag (01.09.2002)

SKV - Bellem : 3 - 0

Een 3 – 0 overwinning laat uitschijnen dat SKV weinig moeite had met de tegenstander. Vergeet het maar. Het uitblijven van de eerste goal deed al snel twijfel in de rangen sluipen. Tot een kwartier voor einde wedstrijd zag het er zelfs naar uit dat SKV net als verleden jaar zou beginnen met puntenverlies. Wat zich later kan wreken, zo mochten de reserven vorig seizoen nog ondervinden. Maar dat was buiten Horst gerekend, die duidelijk nog niets aan onvermijdelijkheid heeft ingeboet. Toen Flits bovendien nog tweemaal zijn bloedvorm van de oefenwedstrijden etaleerde, was de eerste overwinning van het seizoen binnen. 3-0. Een uitstekende start. Net als in de voorbereiding konden de reserven van SKV echter niet 100% overtuigen. Maar is het niet op deze manier dat een ploeg kampioen speelt?

Op zondag 1 september 2002 ging de voetbalcompetitie 2002-2003 van start. De reserven van Vinderhoute begonnen hun campagne met een thuiswedstrijd tegen Bellem. De verwachtingen waren hooggespannen en niets minder dan de titel is het doel. SKV wou dan ook, in tegenstelling tot het vorige seizoen, geen onnodig puntenverlies in de eerste wedstrijden oplopen. Dit betekende dat de druk meteen groot was: er moest en zou geworden worden. De vorige week hadden de reserven dan wel tegen hetzelfde Bellem gewonnen in een oefenduel, maar ze hadden de tegenstander zeker niet murw gebeukt. Zou Bellem hier moed uit putten, was dan ook een logische vraag. Alsook: hoezeer zou de afwezigheid van sterkhouders Stars (ziekjes), James (familiale verplichting) en Totti (overuren van de Gentse Feesten aan het opnemen in zonniger oorden - kon Pietie dat ook maar doen) een rol spelen? Het was een zonnige zondagochtend, de grasmat was vlak & ‘grassig’ (in Vinderhoute is dit geen overbodige herhaling, dat weet een kind), de buiken waren de vorige avond goed gevuld op de barbecue (Veggie had zelfs de ijskast van Josy geplunderd) en de drank was hoofdzakelijk in de kan gebleven (behalve bij Bobke, die klaagde over koppijn en een chronisch gebrek aan wijsheid, die hij maar nooit in die kan vindt; het is nogal een lot, Bobke te zijn). En last but not least, de supporters waren trouw op post. Kortom: het uitblijven van een goede wedstrijd kon enkel op rekening van het eigen kunnen worden geschreven (alhoewel sommige supporters al eens de scheidsrechter als zondebok prefereren).

Vinderhoute begon zeer sterk aan de wedstrijd. De eerste twintig minuten kunnen omschreven worden als demonstratievoetbal. Bellem snakte naar adem en wist geen raad met het ‘powerplay’ van SKV. De verdedigers van Vinderhoute speelden met de vingers in de neus, hetgeen Tsjoep achteraf de reactie deed ontlokken dat hij ‘op die manier wel oud kon worden op het voetbalplein’. Minder discrete verslaggevers zouden nu ongetwijfeld zinspelen op de mans grijze haren, maar belangrijkere dingen staan op het spel. Zoals: kon Vinderhoute het veldoverwicht omzetten in een doelpuntenverschil? Kapitein Vinnie nam zijn troepen op sleeptouw en probeerde het in de tweede minuut reeds van ver. Zijn afstandsschot ging echter naast. Maar het vuur was aan de lont gestoken, zoveel was duidelijk. Enkele minuten later was SKV zeer dicht bij de openingstreffer. De bal werd in de kleine baklijn van de bezoekers enkele keren heen & weer getikt, maar tevergeefs werd gezocht naar het gaatje in de defensie. ‘Zo kan je wel blijven tikken’, redeneerde Frekie in zijn gekende logische stijl en schoot meteen hoog over. Vinderhoute solliciteerde nadrukkelijk naar een doelpunt. Diezelfde Frekie (zijn er zo twee? De truitjes laten hier voortaan geen twijfel meer over bestaan) gaf - en we citeren de woorden van een bekend sportjournalist - ‘een splijtende dieptepas’ naar de inlopende Flits. Deze kon echter niet volledig doorzetten en dus kon er nog steeds geen doelpunt op het scorebord verschijnen. Een goed inspelende Rutjes probeerde op zijn beurt de keeper van Bellem van buiten de grote baklijn te verschalken met een listige plaatsbal, tevergeefs.

Het mocht niet zijn voor SKV en na twintig minuten moesten de reserven op zoek naar een tweede adem. Het spel stokte en de combinaties bleven uit. Enkele spelers probeerden dit goed te maken door veel en lang met de bal te lopen en dan weet een gemiddeld voetbalkenner wel hoe laat het is. Twijfel sloop in de rangen en er werd veel te veel gezaagd. Het kwam zelfs tot een ‘verbaal handgemeen’ tussen Tsjoep en Den Besten: deze laatste had iets geroepen in de zin van ‘zen trol kom’ en Tsjoep had hieronder verstaan dat hij de bal blind door het midden kon spelen aangezien Den Besten centraal kwam inlopen, maar niets bleek minder waar. Resultaat: Bellem onmiddellijk in de tegenaanval en bijna gebeurde het gevreesde. Gelukkig was de Bellem-spits te verrast en te weinig koelbloedig om af te werken. Een geheim onderzoek is momenteel aan de gang en wil uitvissen wat Den Besten nu eigenlijk riep. Voorlopig houden boze tongen het erop dat hij ineens onder invloed kwam van het Zenboeddhisme, in een acute vlaag van meditatie in slaap dreigde te vallen en zichzelf daarom krachtig met een kort ‘trage trol, komaan zeg’ ter orde riep. Het blijft Den Besten, ook wat de zelfkritiek betreft. Met dit wapenfeit, dat typerend was voor de laatste vijfentwintig minuten, kan het relaas van de eerste helft zo goed als afgesloten worden. Josy kwam nog een paar keer gevaarlijk opzetten van op zijn linkerflank, maar het ontbrak hem aan kracht en precisie. Bobke speelde zich tenslotte als laatste in de kijker. Na een fraaie combinatie met Frekie stevende hij op het doel af. Hij schakelde de laatste tegenstander uit, die hem echter foutief poogde af te stoppen. Bobke ging gruwelijk langzaam tegen de vlakte, hetgeen elke SKV-supporter van de echtheid overtuigde. Doch de arbiter kon zijn ogen niet geloven en besloot dat een fenomeen dat de zwaartekracht belachelijk maakte wel opgezet spel moest zijn en onthield Vinderhoute de verdiende strafschop.

SKV ging rusten bij een 0-0 stand. Niet echt verontrust door de tegenstander, want de verdediging had de Bellem-spitsen volledig onder controle. Bjorn was geconcentreerd aan het keepen en kwam waar nodig goed tussenbeide. De mandekkers Super Mario en Tsjoep kweten zich uitstekend van hun ongewone positie. En Dirk bleek in het hart van de defensie heer en meester te zijn. SKV moet dringend een waardige bijnaam verzinnen voor deze man, die onbetwistbaar de ware reservenmentaliteit in zich heeft, want zeg nu zelf: ‘Didier’, wat voor een bijnaam is dat? Suggesties kunnen schriftelijk ingeleverd worden achter den toog bij Roger. Uw verslaggever doet alvast een poging: wat gedacht van ‘Napoleon’, de ‘Kleine Generaal’? ‘Napo’ of ‘KaGe’, voor de vrienden uiteraard.

Hoewel tijdens de rust gepleit werd voor de nodige kalmte, bleek dit makkelijker gezegd dan gedaan. Langzaamaan gingen de zenuwen parten spelen. De verdediging kon zich meer en meer onderscheiden, wat altijd een veeg teken is. Bjorn werd meerdere keren aan het werk gezet, zonder dat hij echt in problemen kwam. Het werd stilaan duidelijk dat de ploeg die het eerst zou scoren zo goed als zeker de overwinning op zak had.

Bobke voelde het (lees: zijn) einde naderen en speelde zich dan maar leeg (figuurlijk gesproken uiteraard, hij blijft een niet over het hoofd te ziene verschijning aan den toog). Eerst schotelde hij Super Mario een unieke kans voor. De oprukkende mandekker had echter teveel tijd om na te denken en wou de bal in 1 tijd schieten/plaatsen. Maar de bal ging de verkeerde kant uit… Bobke besloot het dan maar zelf te proberen. Hij kapte zich magistraal vrij en dwong de keeper van Bellem tot een superreflex. Het moet gezegd: de doelman van Bellem was een ware boeman voor Vinderhoute. Maar dat kan ook omgekeerd gesteld worden. Bellem kreeg op zijn beurt een unieke kans: een spits stevende moederziel alleen op Bjorn af, maar die redde de meubelen met een schitterende beenbeweging. Even later ging Bjorn in een luchtduel met een aanvaller van Bellem. Het kostte hem zowat zijn vingers, maar de netten bleven schoon, daar was het hem duidelijk om te doen.

Succescoach Vinnie werd gedwongen in te grijpen. Hij bracht de Onvermijdelijke Horst in voor de moegestreden Bobke. Ook de Pietie mocht zijn competitiedebuut maken en zijn steentje bijdragen in ‘Muur der Defensie’. Pietie had duidelijk geen last van zenuwen en zetten zijn directe tegenstander met een technisch vernuftige beweging in de wind. Uit zulke hoogstandjes kon SKV slechts moed puren. Horst begon als vanouds op de verdediging te wegen en onderscheidde zich enkele keren. We naderden duidelijk een ontknoping, maar waar zou het doelpunt vallen? Vinnie deed bij een 0-0 stand een laatste wissel, die achteraf kan bestempeld worden als een ‘(G)ouwen wissel’. Den Ouwen moest samen met Pietie de gelederen sluiten. De Kleine Generaal besloot immers om zijn troepen daadwerkelijk bij te staan en schoof meer en meer in. Den Besten probeerde de wedstrijd in een definitieve plooi te leggen, gaf een haarscherpe voorzet richting Horst, wiens schot werd gelost door de doelman, maar Flits lobde de bal over doel. Het mocht niet zijn en de klok tikte genadeloos verder. Een kwartier voor tijd was het dan toch zover. Den Besten zette zich achter een vrije trap, Horst drong aan en dwong de keeper tot een redding, maar in de rebound tikte Horst het leder dan toch in het doel. Een geweldige ontlading vond plaats, zowel bij spelers als supporters. Bellem probeerde nog aan te dringen waardoor er wat meer ruimte kwam voor de spitsen van Vinderhoute. Pietie toonde zich in het uitwerpen al even technisch hoogstaand. Eerst wierp hij de bal richting Horst die op zijn beurt Flits bediende. Deze liet het ditmaal niet afweten en prikte zijn eerste van het seizoen. Vingertjes niet in de lucht, maar in de neus, het is eens wat anders. Even later wierp Pietie de bal naar Frekie. Deze schoof de bal onmiddellijk door naar Flits die de bal met een knap schot in de verste hoek deed belanden. Opnieuw de vingers in de neus. Gaat het echt zo makkelijk dat scoren of zit er toch een geurtje aan (aan die vingers wel te verstaan)?

Eindelijk klonk het eindsignaal en kon er geklonken worden op de goede afloop. De jubelkreten bereikten echter nog niet de decibels van vorig jaar en het strijdlied ‘Iedereen is bang van skvééééééé’ bleef al helemaal uit. Neen, kampioen zijn ze nog niet, die reserven van Vinderhoute, maar laten we maar besluiten dat het spelpeil, de verstandhouding en de vreugdkreten wel hand over hand zullen toenemen. Zolang de drie punten maar in het kamp van Vinderhoute worden belanden...

Tactisch plaatje:

	Bjorn

	Dirk
Super Mario (60' Pietie)		Tsjoep
	Rutjes

Frekie	Vinnie	Josy (75' Den Ouwen)

	Den Besten

Flits		Bobke (60' Horst)

Oscar van de wedstrijd: gaat naar Bjorn. Steeds geconcentreerd in het doel. Had in de eerste helft weinig op te knappen, maar deed het schaarse werk foutloos, met de vingers in de neus, zeg maar. Kon zich in de tweede helft geregeld onderscheiden. Redde op het beslissend moment de meubelen en stortte zich met levensverachting in duels, waardoor na de wedstrijd zijn vingers niet meer in de neus konden, maar hij kan altijd die van Flits lenen.

Oscar-overzicht:

Bjorn:	1

De scherpschutters:

Flits:

Horst:

Volgende keer, in aflevering 2 van “Iedereen is bang van SKVééé!”: Gaan de vingers van Bjorn opnieuw in de neus? Moet Flits hem ter hulp snellen? Of zal de neus (voor doelpunten) van Horst soelaas brengen? Of, God beware ons, zal James eventjes de taak om de netten schoon te houden op zich nemen?

Afspraak op zondag 8 september 2002, om 10 uur op het veld van Zeveren, voor Zeveren B- SKV.

Frekie

4 september 2002